Οικολογική Επιθεώρηση

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς

Το σύστημα φράκαρε

E-mail Εκτύπωση
Γκρινιάζουμε όλοι, με το δίκιο μας, ότι τίποτε δεν αλλάζει, τίποτε δεν προχωρεί σε αυτή τη χώρα: Η ανεργία παραμένει στα ύψη, τα χρέη διαρκώς αυξάνονται, η γραφειοκρατία ακλόνητη, ο παλαιοκομματισμός, το ρουσφέτι και η διαφθορά βασιλεύουν. Όσο για «πολυτελή» ζητήματα όπως το περιβάλλον, η παιδεία και η ποιότητα ζωής, είμαστε κάτω από το μηδέν.

Πολλοί είναι αυτοί που γκρινιάζουν, λίγοι όμως φαίνεται ότι θέλουν πραγματικά κάτι να αλλάξει! Για του λόγου το αληθές, ας δούμε μερικά παραδείγματα.

Παράδειγμα πρώτο: όλοι συμφωνούν ότι το κυκλοφοριακό πρόβλημα είναι πλέον αφόρητο. Μήπως όμως ζητούν πεζοδρόμους, ποδηλατοδρόμους, μέσα μαζικής μεταφοράς και αντικίνητρα για το αυτοκίνητο; όχι, κάθε άλλο, ζητούν περισσότερους δρόμους ταχείας κυκλοφορίας και επίσης πολλές νέες θέσεις πάρκινγκ!

Παράδειγμα δεύτερο: Δεκαετίες ολόκληρες η γεωργία λάβαινε πλούσιες επιδοτήσεις, υποτίθεται για να εκσυγχρονιστεί ώστε να ανταπεξέλθει στον ανταγωνισμό. Μήπως με αυτά τα χρήματα φτιάχτηκαν οι συνεταιρισμοί, αναδείχτηκαν τα τοπικά προϊόντα, αναπτύχθηκε η βιολογική γεωργία, σπούδασαν οι αγρότες; Όχι βέβαια. Όλοι ξέρουμε που πήγαν αυτές οι επιδοτήσεις: χρηματοδότησαν τη σωματεμπορία, τη λαθρομετανάστευση και τον επιδεικτικό καταναλωτισμό.

Παράδειγμα τρίτο: Όλοι συμφωνούν ότι η γραφειοκρατία, ο συγκεντρωτισμός και ο αυταρχισμός του Δημοσίου, βραχυκυκλώνουν κάθε δημιουργική προσπάθεια σε αυτή τη χώρα. Μήπως όμως ζητάει ο πολύς κόσμος αποκέντρωση, διαφάνεια, απλότητα στη λειτουργία, δημοκρατία στις αποφάσεις; Α μπά, φωνάζουν για ακόμη περισσότερο κράτος (δεν έχουμε κράτος! λένε), αυστηρότερους νόμους και, παρεπιμπτόντως, περισσότερους διορισμούς!

Παράδειγμα τέταρτο: όλοι κατακρίνουν το δικομματισμό, όλοι λένε ότι τα κόμματα όχι μόνο δεν έχουν ιδεολογικές διαφορές αλλά νοιάζονται περισσότερο «για τη μοιρασιά» παρά για τη διακυβέρνηση. Μήπως όμως αυτό οδήγησε σε μια, έστω συμβολική, καταδίκη του δικομματισμού; Το αντίθετο, τα δύο κόμματα, ακόμη και στις ευρωεκλογές, αποσπούν συντριπτικά ποσοστά!

Η αλήθεια είναι άλλωστε ότι, εάν ο λαός ήθελε κάτι να αλλάξει, θα βρισκόταν στους δρόμους και όχι βουλιαγμένος μπροστά στις τηλεοράσεις του. Ακούς μάλιστα πολλούς να ψάχνουν για τον «ηγέτη» ο οποίος, ενώ προφανώς θα τον βλέπουμε στην τηλεόραση από τις πολυθρόνες μας, αυτός ως δια μαγείας θα μας λύνει τα προβλήματα!

Γιατί όμως ο λαός συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο; Είναι άραγε οι έλληνες πολίτες αφελείς ή έχουν γίνει τόσο πιά ηττοπαθείς;

Κανένα από τα δυό δεν συμβαίνει...

Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι ότι μια σημαντική μερίδα Ελλήνων, αυτοί που στηρίζουν τόσες δεκαετίες το δικοματισμό και όχι μόνο αυτοί, δεν θέλουν ριζικές αλλαγές. Αντίθετα, θέλουν μία από τα ίδια, ή μάλλον ακόμη περισσότερο από τα ίδια.

Πολλοί είναι, δυστυχώς, όσοι έχουν βολευτεί, κουτσά στραβά, στο δικομματικό μεταπολιτευτικό σύστημα. Επιδοτήσεις, αυθαίρετα, φοροκλοπή, ρουσφετάκια, διορισμοί, προμήθειες, «δωράκια», «αρπαχτές», «φέουδα» κάθε λογής, τσιμέντο παντού, γκλαμουριά με δανεικά...

Βεβαίως, τώρα όλοι αυτοί διαμαρτύρονται: γιατί δεν αυξάνονται πλέον οι επιδοτήσεις; γιατί δεν πολλαπλασιάζονται οι διορισμοί; γιατί δεν μας κάνετε πιο πολλά ρουσφέτια; γιατί δεν μας χαρίζετε τα δάνεια που πήραμε; γιατί δεν μας μοιράζετε φτηνά αυτοκίνητα; γιατί δεν κάνετε ακόμη περισσότερους δρόμους, γεφύρια, εκτροπές ποταμών; Γιατί οι πονηροί που έκλεψαν περισσότερο από εμάς, τώρα μας κάθησαν στο σβέρκο;

Η απάντηση βέβαια είναι απλή. Γιατί το σύστημα αυτό έφτασε στα όριά του. Υπερχρεώθηκε, βραχυκυκλώθηκε, στόμωσε. Δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη του, δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από ομάδες παρασιτικών συμφερόντων, δεν μπορεί πια να λύνει προβλήματα, δεν μπορεί καν να ικανοποιεί την ακόρεστη δίψα για ρουσφέτια και μίζες.

Μάλιστα, είχε φθάσει στα όριά του εδώ και πολλά χρόνια. Πήρε όμως τεχνητή παράταση ζωής χάρη στους φτηνούς εργάτες και το μαύρο χρήμα που έφερε η πτώση του Τείχους, με αντίτιμο όμως την ακόμη μεγαλύτερη διαφθορά και μια διάχυτη ανασφάλεια.

Είναι καθήκον κάθε προοδευτικής δύναμης σε αυτό τον τόπο να ανοίξει τα μάτια στον κόσμο για να δει τις αιτίες των αδιεξόδων μας. Πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι κανείς σωτήρας δεν μπορεί να τους σώσει, ότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις χωρίς συμμετοχή και προσπάθεια.

Είναι αναγκαία μια πνευματική στροφή και αφύπνιση. Πρέπει να διδαχθούν -έμπρακτα- οι πολίτες να συμμετέχουν υπεύθυνα στα κοινά, να συνεργάζονται, να αποφασίζουν και να δρουν για κοινούς στόχους. Ακόμη περισσότερο, να μάθουν να θέτουν δημοκρατικά κανόνες και μετά να τους σέβονται κιόλας!

Πρέπει να εγκαταλείφθούν καθημερινές συνήθειες: η λατρεία του αυτοκινήτου, η επιδεικτική κατανάλωση, η παντογνωσία, ο φασισμός του υγιούς και ισχυρού απέναντι στον αδύναμο. Πρέπει να αρνηθούμε την στενά ιδιοτελή οπτική σε κάθε τι, την κουτοπονηριά του «όλοι τα παίρνουν», το φόρτωμα των ευθυνών σε άλλους.

Είναι βαρύ λάθος της αριστεράς να χαϊδεύει τα αυτιά του κόσμου, να σιγοντάρει τη νοοτροπία ότι πάντα φταίνε κάποιοι άλλοι, οι ιμπεριαλιστές, οι βιομήχανοι, η παγκοσμιοποίηση, οι διεθνείς συνωμότες. Αλλά, βλέπεις, είναι ανέξοδο να κατηγορείς τον Μπους ως υπεύθυνο για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, θέλει τόλμη όμως να διακυνδυνέψεις μέτωπο με τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ.

Όμως αυτή την πρακτική του «άλλα λόγια να αγαπιώμαστε» την πληρώνουν τελικά πάντα οι απλοί πολίτες, άμεσα ή έμμεσα, οι ίδιοι ή τα παιδιά τους.

Πρέπει λοιπόν κάποιος πολιτικός χώρος να βρεί τη δύναμη να πει τα πράγματα με το όνομά τους και να προτείνει νέους δρόμους, όσο πιο γρήγορα γίνεται. Προτού τα αδιέξοδα οδηγήσουν σε κανένα «εθνοσωτήρα» τύπου Μπερλουσκόνι...

Λεωνίδας Μανιάτης